معرفی چهارچوب کوچک تای چی چوان به سبک چن

نوشته جیان گه

منشا نایچی چوان به سبک چن در دهکده چن جیاگو از ایالت هنان است. چن وانگ تین از نسل نهم خاندان چن ، در پایان دوران حکومت سلسله مینگ و آغاز سلسله چینگ، این سبک را بر مبنای ورزشهای رزمی کهن که در خاندانش از نسلی به نسل دیگر رسیده بود، ابداع کرد. او این هنر را تعالی بخشید و پنج دسته تای چی چوان، پنج دسته مشتزنی( وو تائو چویی)، سیزده ایستایش(شی سان شی)، و نیز مشتزنی کانون( پائو چویی)، مجموعه های با اسلحه ( نیزه،شمشیر راست، چوب، گرز، شلاق و غیره) و به ویژه روش منحصر به فرد پوش هندز( تویی شاو) و نیزه های چسبان( جان چیانگ) را ابداع کرد. به این طریق مجموعه کاملی از هنر رزمی به وجود آمد.در روند تکامل تای چی چوان طی سیصد سال سبک های یانگ، وو( یو سیانگ)، وو( جیان چوان)، زائو باوو، و سایر سبکها از سبک چن نشات گرفتند.

در میان منظومه سبک چن تای چی چوان چهارچوب کوچک از همه روشهای دیگر سنتی تر است

چن تای چی چوان در چهارچوب کوچک

چن تای چی چوان در چهارچوب کوچک

منشا نای چی چوان به سبک چن در دهکده چن جیاگو از ایالت هنان است. چن وانگ تین از نسل نهم خاندان چن ، در پایان دوران حک.مت سلسله مینگ و آغاز سلسله چینگ، این سبک را بر مبنای ورزشهای رزمی کهن که در خاندانش از نسلی به نسل دیگر رسیده بود، ابداع کرد. او این هنر را تعالی بخشید و پنج دسته تای چی چوان، پنج دسته مشتزنی( وو تائو چویی)، سیزده ایستایش(شی سان شی)، و نیز مشتزنی کانون( پائو چویی)، مجموعه های با اسلحه ( نیزه،شمشیر راست، چوب، گرز، شلاق و غیره) و به ویژه روش منحصر به فرد پوش هندز( تویی شاو) و نیزه های چسبان( جان چیانگ) را ابداع کرد. به این طریق مجموعه کاملی از هنر رزمی به وجود آمد.در روند تکامل تای چی چوان طی سیصد سال سبک های یانگ، وو( یو سیانگ)، وو( جیان چوان)، زائو باوو، و سایر سبکها از سبک چن نشات گرفتند.

در میان منظومه سبک چن تای چی چوان چهارچوب کوچک از همه روشهای دیگر سنتی تر است.

تایچی چوان سبک چن در چهار چوب بزرگ به دلیل اینکه نسل های این خاندان به کار محافظ کاروانسرا ها یا تجارت، بیرون از روستا یشان اشتغال داشتند، به جاهای دیگر هم گسترش یافت، به ویژه هنگامی که چن فاکه( از هفدهمین نسل خاندان چن) و چن جائو پای( نسل هیجدهم خاندان چن) رسما برای تدریس هنرهای رزمی به بی جینگ و نای جینگ دعوت شدند، مردم عادی با چهارچوب بزرگ آشنا شدند. از آنجا که چهارچوب کوچک تنها در میان اعضای خاندان چن آموزش داده می شد، و به دلیل مقررات سختگیرانه در مورد روابط بین معلم و شاگرد، این سبک همچنان تقریبا ناشناخته مانده است. اما اکنون نمایندگان این سبک دست به آموزش این سبک به افراد خارج از خاندان زده اند. اما هنوز چندان گسترش چندانی نیافته است.

نمایندگان کنونی چهار چوب کوچک چن تایچی چوان عبارتند از: چن که جونگ، چن بوسیانگ،( هر دو از نسل هیجدهم )، چن لی چینگ،چن لی جیان، چن بو سیان( از نسل نوزدهم)...

در شرح مصور تای چی چوان خاندان چن( چن شی تای چی چوان توی شو) به قلم چن سین ( از نسل شانزدهم خاندان چن) که مرجع اصلی هنرهای رزمی به شمار می آید، حرکات همانگونه که در چهار چوب کوچک انجام می شود، شرح داده شده اند. چن سین در مقدمه چنین می نویسد:

"نگران گذشتن زمانم و دیگر صبر را جایز نمی دانم، همچنین نگرانم که هنر رزمی به مکتب ها و شاخه هایی تقسیم شود و دانش راستین آن محو شود. به همین دلیل در اوقات فراغتم هم خویش را بر شرح و آشکار کردن رموز این هنر گذاشتم و آنها را مفصلا توضیح داده ام."

در کل کتاب اشاره ای به تقسیم این سبک به چهار چوب بزرگ و کوچک نشده است. این امر ثابت می کند که سبکی که "شرح مصور تای چی چوان خاندان چن" آمده است قائدتا نزدیکترین شکل به سبک اصلی است که توسط چن وانتینگ ابداع شده است

چن تسینگ از شاگردان چن سین حرکات چن تای چوان در چهار چوب کوچک را نمایش می دهد 

مشت به تهیگاه( تسی دانگ چویی)

مشت آرمیده بر بدن( پی شن چویی) یا مشت محافظ بدن( پی شن چویی)

چن لیچینگ با وجود سن زیادش

 فعالانه تدیس می کرد

 ( وی در نوامبر 2008 از دنیا رفت)

مشخصات ویژه چن تایچی چوان در چهارچوب کوچک

اسلوب بدن( شن فا):" بدن نباید با بی توجهی بالا و پایین برود، بهتر است پایین باشد تا بالا و حرکتش در یک سطح باشد.در طی تمرین نباید بدن گاه بالا و گاه پایین باشد و بی مبالات به این طرف و آن طرف تکان بخورد؛ نیت(یی) رو به پایین نظر دارد، مرکز ثقل باید پایین و در یک سطح حفظ شود( البته به غیر از در حرکاتی چون "تکاندن پا و کشش به پایین"- بای جیاو سی چا؛ خروس زرین بر یک پا می ایستد-جین جی دو لی؛ اژدها بر زمین-پو دی لانگ و حرکات مشابه.)

فنون مربوط به دست( شو فا): دقت شود که دستها نچرخند، باید نیرویی بین آنها وجود داشته باشد، چی اندکی به درون انگشتان نفوذ می کند، هنگامی که دستها را بالا می برید اخم نکنید، دستها را با انبساط پایین بیاورید؛ وقتی دستها را رو به تو می چرخانید (مثلا در جلوی بدن) شصت می تواند تا خطی که از وسط بدن می گذرد برسد و هنگامی که دستها را رو به بیرون می چرخانید آنها را زیاده از حد از بدن دور نکنید، نوک آرنج را پایین بیندازید، آرنج را زیاده از حد باز (تان) و زیاده از حد به بدن نزدیک (جیا) نکنید. دنده ها را به هم بکشید، پوست روی دنده ها و پوست دست همدیگر را لمس می کنند. هر دو دست نزذیک یکدیگرند( خه) یعنی به سوی هم چرخیده اند- البنه نه کاملا بلکه با زاویه ای معین. به این وضع " چهار شش یا یین و یانگ" می گویند؛ کف دست به شکل بشقاب و شصت و انگشت کوچک به هم نزدیکند، نیت(یی) در شصت انگشت اشاره و انگشت وسطی است، خط مرکزی بدن میزان حرکت دستها را تعیین می کند ؛ هر دست یک نیمه از بدن را کنترل می کند؛ دستها در حرکتشان رو به بالا نباید از حد ابروها بالا تر بروند و در حرکتشان رو به پایین باید روی انبساط تمرکز داشت.

حرکت پاها( با فو)- وضعیت پاها هرگز به شکل عدد هفت فارسی نیست، یعنی اینکه انگشتان پا رو به بیرون باشد، پاها نسبت به یکدیگر زاویه نود درجه هم نمی سازند، همیشه به خاطر داشته باشید که نوک انگشتانتان را کمی رو به هم متمایل کنید. وزن بیشتر روی وجه داخلی پاهاست، شصت پا و انگشت دوم پا را هدایت می کنند؛ روی پاشنه بچرخید، گام بلند به اندازه پا از بالا تا پایین است.....به دلیل شرط اصلی باز کردن مفصل لگن و مدور کردن فضای بالیی بین دو ران، هر دو پا باید با به شکل موازی با خم بر زمین قرار بگیرند. و پنجه ها هرگز رو به بیرون نیستند زیرا در این صورت مفصل ران تا نمی شود و فاصله بالیی بین دو ران شکل مدور خود را از دست می دهد و شبیه به عدد هشت فارسی می شود. هنگامی که لگن را با استفاده از مارپیچ معکوس رو به پایین می رانید،نیروی بردار بایستی به وجه داخلی پاها، شصت و انگشت دوم بریزد. در هنگام گام برداشتن نباید پا را زیاده از حد به جلو یا پشت کشاند، باید بتوان آزادانه گام بر داشت و دوباره پا را به عقب کشاند.فاصله بین پاها در گام بلند نباید از طول ران بیشتر باشد، این فاصله در گام کوچک نباید کمتر از طول پا باشد.

بهتر است کمی رو به جلو باشید تا متمایل به پشت. نخست نیمه پایینی

 بدن و سپس بالا تنه را حرکت دهید. مرکز ثقل کمی رو به جلو تمایل دارد تا به پشت، هنگام انتقال وزن پایین تنه پیش از بالا تنه حرکت می کند.

اصول حرکت چشم ها(یان فا)- روح(شن) دست جلویی را همراهی می کند، سر نباید بجنبد. نیت( شن یی) متوجه دست جلویی است، اما نگاه به دست جلویی خیره نیست و سر در هنگام حرکت بدن نمی جنبد.

اصول نیرو(جین فا)- فضای بین بالای ران ها باز و مدور است، و نمی جنبدچه در جا(نیو) و چه به چپ و راست(شوان). باسن منبسط است و به دو سو متمایل است طوری که دو طرف لگن گویی توپی را در میان پاها نگه می دارند. مفصل لگن کمی رو به تو است( تا شده است) و در پشت باز (کای) و در جلو بسته (خه) است ، بدینسان فضای بالایی بین دو ران مدور می شود. این فضا نقش محور مرکزی رانها و کمر را ایفا می کند و در طی چرخش نیروی ابریشم تابی (چن سی جین) یا همان نیروی مارپیچی ( لوئو سوان جین) را که مثل فنر می پیچد، هدایت می کند. آین پیچش از نوک پنجه ها آغاز می شود ، از ساق پا و ران تا نقطه هویی و از بدن( در نقطه مینگ من) تا شانه ها، بازو ، ساعد بالا می آید و چرخان به نوک انگشتان می رسد؛ هنگامی که یین و یانگ منتقل می شوند ( یعنی مر کز ثقل از یک پا به پای دیگر منتقل می شود)، لگن به عقب متمایل می شود،کمان بین پا ها افتاده است؛ لگن مانند یک سینی است ، فراموش نکنید که هرگز نباید باسن را به این سمت و آن سمت جنباند.؛ حرکت لگن طوری است که گویی عدد هشت لاتین را رسم می کند. جریان نیرو نباید منفصل شود. حرکت پیچشی ( چان) شکل؟؟؟( بای سی کو)؛ را دنبال می کند. نیرو به اندازه است نه کمبود دارد و نه زیاده از حد است.

دایره های عمودی بسیار و دایره های افقی اندکند. دلیل اینکه حرکت ها روی دوایر عمودی اند این است که بتوان نیرو را ( که از پاها بالا می آید) در همه حالات انبساط( سانگ)، افتاده (چن)، و جابجایی دایره وار وزن( یوان جوان) ، از پایین به بالا انتقال داد. به همین دلیل در چهار چوب کوچک عمدتا یا می شود گفت منحصرا دوایر عمودی دیده می شود.

دوایر کامل بسیارند و کمان ها اندکند- دلیل استفاده از دوایر کامل اینست که بتوان مسیر نیرو( جین لو) را کامل کرد، نیروی ذخیره شده و مکرر غیر ضروری ( چو جین) را کاهش داد، به تداوم عمل خنثی کردن( خوا) و یورش( دا) دست یافت، و به سرعت اقدام به حمله کرد. 

اسلوب بدن( شن فا):" بدن نباید با بی توجهی بالا و پایین برود، بهتر است پایین باشد تا بالا و حرکتش در یک سطح باشد.در طی تمرین نباید بدن گاه بالا و گاه پایین باشد و بی مبالات به این طرف و آن طرف تکان بخورد؛ نیت(یی) رو به پایین نظر دارد، مرکز ثقل باید پایین و در یک سطح حفظ شود( البته به غیر از در حرکاتی چون "تکاندن پا و کشش به پایین"- بای جیاو سی چا؛ خروس زرین بر یک پا می ایستد-جین جی دو لی؛ اژدها بر زمین-پو دی لانگ و حرکات مشابه.)

فنون مربوط به دست( شو فا): دقت شود که دستها نچرخند، باید نیرویی بین آنها وجود داشته باشد، چی اندکی به درون انگشتان نفوذ می کند، هنگامی که دستها را بالا می برید اخم نکنید، دستها را با انبساط پایین بیاورید؛ وقتی دستها را رو به تو می چرخانید (مثلا در جلوی بدن) شصت می تواند تا خطی که از وسط بدن می گذرد برسد و هنگامی که دستها را رو به بیرون می چرخانید آنها را زیاده از حد از بدن دور نکنید، نوک آرنج را پایین بیندازید، آرنج را زیاده از حد باز (تان) و زیاده از حد به بدن نزدیک (جیا) نکنید. دنده ها را به هم بکشید، پوست روی دنده ها و پوست دست همدیگر را لمس می کنند. هر دو دست نزذیک یکدیگرند( خه) یعنی به سوی هم چرخیده اند- البنه نه کاملا بلکه با زاویه ای معین. به این وضع " چهار شش یا یین و یانگ" می گویند؛ کف دست به شکل بشقاب و شصت و انگشت کوچک به هم نزدیکند، نیت(یی) در شصت انگشت اشاره و انگشت وسطی است، خط مرکزی بدن میزان حرکت دستها را تعیین می کند ؛ هر دست یک نیمه از بدن را کنترل می کند؛ دستها در حرکتشان رو به بالا نباید از حد ابروها بالا تر بروند و در حرکتشان رو به پایین باید روی انبساط تمرکز داشت.

حرکت پاها( با فو)- وضعیت پاها هرگز به شکل عدد هفت فارسی نیست، یعنی اینکه انگشتان پا رو به بیرون باشد، پاها نسبت به یکدیگر زاویه نود درجه هم نمی سازند، همیشه به خاطر داشته باشید که نوک انگشتانتان را کمی رو به هم متمایل کنید. وزن بیشتر روی وجه داخلی پاهاست، شصت پا و انگشت دوم پا را هدایت می کنند؛ روی پاشنه بچرخید، گام بلند به اندازه پا از بالا تا پایین است.....به دلیل شرط اصلی باز کردن مفصل لگن و مدور کردن فضای بالیی بین دو ران، هر دو پا باید با به شکل موازی با خم بر زمین قرار بگیرند. و پنجه ها هرگز رو به بیرون نیستند زیرا در این صورت مفصل ران تا نمی شود و فاصله بالیی بین دو ران شکل مدور خود را از دست می دهد و شبیه به عدد هشت فارسی می شود. هنگامی که لگن را با استفاده از مارپیچ معکوس رو به پایین می رانید،نیروی بردار بایستی به وجه داخلی پاها، شصت و انگشت دوم بریزد. در هنگام گام برداشتن نباید پا را زیاده از حد به جلو یا پشت کشاند، باید بتوان آزادانه گام بر داشت و دوباره پا را به عقب کشاند.فاصله بین پاها در گام بلند نباید از طول ران بیشتر باشد، این فاصله در گام کوچک نباید کمتر از طول پا باشد.

بهتر است کمی رو به جلو باشید تا متمایل به پشت. نخست نیمه پایینی

 بدن و سپس بالا تنه را حرکت دهید. مرکز ثقل کمی رو به جلو تمایل دارد تا به پشت، هنگام انتقال وزن پایین تنه پیش از بالا تنه حرکت می کند.

اصول حرکت چشم ها(یان فا)- روح(شن) دست جلویی را همراهی می کند، سر نباید بجنبد. نیت( شن یی) متوجه دست جلویی است، اما نگاه به دست جلویی خیره نیست و سر در هنگام حرکت بدن نمی جنبد.

اصول نیرو(جین فا)- فضای بین بالای ران ها باز و مدور است، و نمی جنبدچه در جا(نیو) و چه به چپ و راست(شوان). باسن منبسط است و به دو سو متمایل است طوری که دو طرف لگن گویی توپی را در میان پاها نگه می دارند. مفصل لگن کمی رو به تو است( تا شده است) و در پشت باز (کای) و در جلو بسته (خه) است ، بدینسان فضای بالایی بین دو ران مدور می شود. این فضا نقش محور مرکزی رانها و کمر را ایفا می کند و در طی چرخش نیروی ابریشم تابی (چن سی جین) یا همان نیروی مارپیچی ( لوئو سوان جین) را که مثل فنر می پیچد، هدایت می کند. آین پیچش از نوک پنجه ها آغاز می شود ، از ساق پا و ران تا نقطه هویی و از بدن( در نقطه مینگ من) تا شانه ها، بازو ، ساعد بالا می آید و چرخان به نوک انگشتان می رسد؛ هنگامی که یین و یانگ منتقل می شوند ( یعنی مر کز ثقل از یک پا به پای دیگر منتقل می شود)، لگن به عقب متمایل می شود،کمان بین پا ها افتاده است؛ لگن مانند یک سینی است ، فراموش نکنید که هرگز نباید باسن را به این سمت و آن سمت جنباند.؛ حرکت لگن طوری است که گویی عدد هشت لاتین را رسم می کند. جریان نیرو نباید منفصل شود. حرکت پیچشی ( چان) شکل؟؟؟( بای سی کو)؛ را دنبال می کند. نیرو به اندازه است نه کمبود دارد و نه زیاده از حد است.

دایره های عمودی بسیار و دایره های افقی اندکند. دلیل اینکه حرکت ها روی دوایر عمودی اند این است که بتوان نیرو را ( که از پاها بالا می آید) در همه حالات انبساط( سانگ)، افتاده (چن)، و جابجایی دایره وار وزن( یوان جوان) ، از پایین به بالا انتقال داد. به همین دلیل در چهار چوب کوچک عمدتا یا می شود گفت منحصرا دوایر عمودی دیده می شود.

دوایر کامل بسیارند و کمان ها اندکند- دلیل استفاده از دوایر کامل اینست که بتوان مسیر نیرو( جین لو) را کامل کرد، نیروی ذخیره شده و مکرر غیر ضروری ( چو جین) را کاهش داد، به تداوم عمل خنثی کردن( خوا) و یورش( دا) دست یافت، و به سرعت اقدام به حمله کرد. 
Chen Xin (1849-1929),
student of Chen Zhongshen
and author of famous
"Illustrated Explanation to Chen family Taijiquan"

به دنبال سرچشمه های چهار چوب کوچک چن تایچی چوان

Chen Peishan,
zweiter Sohn von Chen Lixian,
lebt in Japan and unterrichtet
Xiao Jia außerhalb von China

(Chen) Qingping passed (Taijiquan) to He Zhaoyuan, Zhang Kai, Zhang Gaoshan of Zhaobao town. (Chen) Youlun passed (Taijiquan) to Li Jingyan, Zhang Dahong".

From the above record it can be seen that both Chen Gongzhao and his son, Chen Youben, were martial artists of great attainments and had many famous disciples; Chen Youben evidently received true transmission of Taijiquan from his father. Moreover Small Frame already existed before Chen Youben.

Chen Zhongshen
(1809-1891)
became famous fighting against Taiping rebels in 19th century

Small Frame combines hardness with softness, there is more softness and less hardness in the First Set (Yi Lu), more hardness and less softness in the Second Set (Er Lu). Furthermore since Small Frame has a very complete theoretical system and strict, step-by-step method of practice, people in Chenjiagou praise it as "Gongfu Frame" (Gongfu Jia) or "Special Frame" (Kan Jia Quan; Kan Jia literally means "look after the house"). It is not that - as some books say - "Chen Youben, 14th generation descendant of Chen clan, made some changes to the original routines, gradually abandoning some more difficult and vigorous movements, and created New Frame (Xin Jia), also called Small Frame, as extended as Old Frame (Lao Jia)" [6] .

Since Chen Changxing was escorting caravans away from home all the year round, Chen Gengyun (Chen Changxing's son and 15th generation descendant of Chen clan), in order to work together with the father, asked Chen Youben, his uncle, to teach him. In order to help Chen Gengyun achieve skill in the shortest possible time, Chen Youben, while preserving the quintessence of the First Set (in) Thirteen Postures (Tou Tao Shi San Shi), put emphasis on "Power Explosions" (Bao Fa Li), enlarged the movements, and coached Chen Gengyun for over a year. Chen Youben and Chen Gengyun through discussions and thorough studies created a certain type of frame; since then, in order to differ it from First Set (in) Thirteen Postures (Tou Tao Shi San Shi), people began to call them "Small Circles" and "Large Circles". Chen Gengyun passed this frame to his family members; it was also taught to Chen Fake - his grandson - who in 1928 was invited to Beijing to teach martial arts, and made this frame known to the public. Later generations began to refer to this frame as "Large Frame" (Da Jia), while to traditional system as "Small Frame" (Xiao Jia).

IV. DISPUTES CONCERNING "ILLUSTRATED EXPLANATION TO CHEN FAMILY TAIJIQUAN"

Why "Illustrated Explanation" [7] describes 64 postures, and not 74? This is because Chen Xin while writing "Illustrated Explanation" "avoided the trivial and dwelled on the important", chose only essential postures and described them, so not the complete routine is recorded in the book. For example Preparing Form (Yu Bei Shi), Closing Form (Shou Shi) and some linking or transitional movements were not recorded. Although some of them were explained, but were not listed as separate postures ("Book Of Changes" - Yi Jing - includes 64 hexagrams, so it is possible that the number of postures in Chen Xin's book was influenced by the number of hexagrams in Yi Jing).

Why is the book so obscure and hard to understand? This is because "Illustrated Explanation" is not a textbook for beginners. It provides guidance to those practitioners who already reached certain level of skill and of understanding the theory and are looking for higher attainment. Moreover taking into consideration the specific ways classical compositions are written, lack of periods and commas, using local dialect and slang in some passages, it all makes the text very difficult to fully understand by a beginner or a person without at least basic understanding of classical Chinese. Furthermore since the meaning of some characters in "Illustrated Explanation" differs from that of modern Chinese, in the process of learning one should combine experience coming from practice to understand the essence of the book.

Some crucial parts are simply omitted. For example in some places the book only describes the goal of practice, but does not explain the method and process how to achieve this goal. Perhaps because of conservative thinking at Chen Xin's time, influence of the traditional idea of "giving you the medicine, but not telling you how it is made"; maybe because of limitation of words in conveying his ideas, some things that can be passed only through direct teaching could not be explained in the book.

"Illustrated Explanation to Chen Family Taijiquan" (published in 1931) has at its end Du Yuanhua's "Du Yuwan Account of Rhymed Formula Received by Jiang Fa from his Teacher of Shanxi"; this "Rhymed Formula" (Ge Jue) became an important argument for the standpoint that "Wang Zongyue taught Jiang Fa, Jiang Fa taught Chen Changxing or Chen Qingping", and drawing the inference that Chen Xin actually admitted that Chen style Taijiquan was transmitted by Jiang Fa. However no matter whether this "Rhymed Formula" is real or fake and how the phrases are incoherent, it is enough to check that there is a phrase "Revised and Emended by Du Yuanhua (Yuwan) from Qinyang" in the the appendix (i.e. "The List of Editors who Revised and Emended 'Illustrated Explanation to Chen Family Taijiquan'") at the end of the book. From this it can be known that the "Rhymed Formula" was added by Du Yuanhua many years after Chen Xin's death. This act of Du - who used somebody else's work to advocate own ideas - should not be adopted and indeed has been very misleading. Jiang Fa and Chen Changxing were living in the same epoch - 17th century; Wang Zongyue (his biography can be found in the introduction to Wang Zongyue's "Yin Fu Spear Manual" written by unknown author [8]) and Chen Gongzhao were living in the same epoch as well - 18th century; Jiang Fa was living about one hundred years before Wang Zongyue, hence so-called "Wang Zongyue taught Jiang Fa" is obviously a mistake, "Jiang Fa taught Chen Changxing or Chen Qingping" is even more without foundation in facts.

Chen Peiju is the 20th generation of Chen clan and 12th generation inheritor of Chen style Taijiquan. Since childhood she has been learning the family art of Chen style Taijiquan from Chen Lixian (her father), and Chen Liqing (her aunt). She graduated from Wushu Department of Beijing Physical Education Institute, and now workd in Wushu Administration Center of Henan Province. She is the first Taijiquan practitioner in Chen clan who received higher education in the field of martial arts. Chen Peiju was three years in a row a champion in Chen style Taijiquan category during All-China Taijiquan and Taiji Sword competitions.

List of literature:
Chen Xin (Chen shi taijiquan tushuo)
Chen Boxian (Chen shi taijiquan pei xun zi liao)
Chen Liqing (Chen shi taijiquan xiaojia)
Shi Lei (Chen xin quan jia)

[1] The number of routines practiced within Small Frame system is not really clear. Ms. Chen Peiju said that before Taijiquan was created by Cheng Wangting, Chen clan practiced Long Fist Boxing in 108 Postures (Yi Bai Ling Ba Shi Chang Quan) that they brought from Shanxi. Chen Wangting created five routines of Taijiquan. Nowadays mainly First Set and Second Set are practiced. This is also "official" version that can be found in books on Small Frame (including recently published - one by Chen Liqing - famous Chen style Taijiquan expert living in Xi'an - and one by Fan Chunlei - Chen Liqing's grand-disciple from Hangzhou). However other sources - including articles in Chinese martial arts magazines - indicate that apart from Yi Lu and Er Lu other Taijiquan routines have been preserved within Small Frame system. I had a chance to talk to disciples of Mr. Chen Boxiang (Chen Kezhong's disciple) from Pingdingshan as well as Mr. Shi Lei (Chen Kedi's disciple) from Kaifeng and they all confirmed other routines are also in Xiao Jia's curriculum.[¡Back to the article]

[2] This sentence as well as all other in quotations in this part of the article come from "Essentials of Taijiquan Practice" (Taijiquan Lianxi Gaiyao) written by Chen Boxian (student of Chen Kezhong). The sentence "contract the ribs, the skin on the ribs and hand should touch each other" (Shu Lei Xiang Mao Fu Xiang Ai) means that when the hand moves towards the body, its forearm should be kept close to the ribs so that there is a feeling of contact between the skin of the torso and the arm. However at the same time the hand should not be moved too close to the body (Jia). As Ms. Chen Peiju explains "during the movement the arms should not leave the ribs; the elbows should move close to the body; right arm moves on the right side of the body's central line, left hand - on its left side".[¡Back to the article]

[3] As Ms. Chen Peiju explains "Small Frame basically never withdraws power back (Hui Jin) unlike Large Frame (where movement changes direction to the opposite one couple of times before one moves to the next posture); in Small Frame the end of one movement is at the same time the beginning of the next one; the end of "explosion" (Bao Fa) of the preceding movement is at the same time "Storing of Strength" (Xu Jin) of the next one; this is one of the difficulties in learning Small Frame".[¡Back to the article]

[4] As Ms. Chen Peiju explains that "in Small Frame one moves the body center along curves - there should not be any kind of horizontal, straight line, swaying movement. The idea of "Opening the Rear and Closing the Front" (Hou Kai Qian He) is also very important, whole body should "open at the rear and close at the front". For example: if we stand in Horse Riding Stance (Ma Bu) with hands in front of the body in embracing gesture, vertically - from the top of the head to the bottom of the feet the body should form a vertical sphere; horizontally - the crotch, waist and chest - each of them has a vertical sphere as well; taken all-together the body forms a three-dimensional sphere. Actually all joints, all key links in power transmission from the bottom upwards, are small spheres. When crotch opens, it creates a circular supportive force, so-called "Crotch Strength" (Dang Jin). Waist is above crotch - it is responsible for changing the direction of this strength - that's why we say that "waist is the absolute ruler" (Yi Yao Wei Zhuzhai). In all martial arts power comes from the bottom and is transferred upwards, and through the waist transferred to the back, shoulder, elbow, hand which is the point the force acts. The value of force changes in legs, the direction of force - in waist, the point the force acts - in various parts of the body."[¡Back to the article]

[5] Here Ms. Chen Peiju made a remark that performing a Small Frame routine from the beginning till the end of the set should give an impression of a ball rolling forward (Gun Qiu). Although there are movements back and forth as well as folding (Zhe Die), but they are all on the outside - Internal Strength (Nei Jin) is all the time coiling. One does not fold (repeat) the movement several times before completing a posture. This is the main outside difference between Small Frame and Large Frame - Small Frame "rolls" continuously forward, while Large Frame repeats some circles several times before proceeding to the next movement. [¡Back to the article]

[6] This claim originally comes from Tang Hao's writings. Tang Hao was taken to Chenjiagou in January 1932 by Chen Ziming, Chen Xin's disciple. It was Tang Hao who published the results of his research in Chen Ziming's book "The Art of Chen Family Taijiquan Transmitted Through Generations" (Chen Shi Shi Chuan Taijiquan Shu) published in 1932 and - apart form the above statement - used the terms of "Old Frame" (Lao Jia) and "New Frame" (Xin Jia). Ms. Chen Peiju says that "Small Frame practitioners support the idea of Chen style existing in two Frames - Large and Small, but reject the division into Old Frame (Lao Jia) and New Frame (Xin Jia). Also Chen Zhaokui's son, Chen Yu, is against this way of dividing the style". On the other hand not only Tang Hao, but Chen Ziming as well used the names "Old Frame" and "New Frame" in his book.[¡Back to the article]

The claim that Small Frame was created by "gradually abandoning some more difficult and vigorous movements" should be reconsidered in the light of some very difficult movements still existing in Small Frame routines, including the most characteristic "Kicking with Both Heels" (Shuang Deng Gen) which does not appear in Large Frame sets.

[7] To read excerpts from Chen Xin's "Illustrated Explanation to Chen Family Taijiquan" click here. [¡Back to the article]

[8] Actually "The Introduction to Yin Fu Spear Manual" mentions only "Mr. Wang from Shanxi" (Shanyou Wang Xiansheng). Tang Hao bought an old manuscript in Beiping (today's Beijing) in 1930. It contained the above mentioned "Yin Fu Spear Manual" and Taijiquan Boxing Manual (which later appeared to be of Yang style tradition). Tang - using unconvincing arguments - drew a conclusion that the author of the spear manual - "Mr. Wang from Shanxi" - was Wang Zongyue, and "The Introduction to Yin Fu Spear Manual" described the life of Wang Zongyue. In this way Tang Hao placed Wang Zongyue at the end of 18th century. However many researchers (including Wu Wenhan, often quoted by D.Wile in his books) disagree with Tang's conclusions.[¡Back to the article]

1. Transmission of Small Frame of Chen style Taijiquan (brief):

Chen Wangting (1. Generation des Chen style Taijiquan) > Chen Suole (2. Generation) > Chen Zhengru (3. Generation) > Chen Jie (4. Generation) > Chen Gongzhao (5. Generation) > Chen Youben (6. 

Chen Wangting (1st Generation of Chen style Taijiquan) > Chen Suole (2nd) > Chen Zhengru (3rd) > Chen Jie (4th) > Chen Gongzhao (5th) > Chen Youben (6th) > Chen Youlun, Chen Qingping, Chen Zhongshen, Chen Jishen (all 7th)

Chen Youlun (7th) > Li Jingyan ("Sudden Thunder Frame" - Hulei Jia)

Chen Qingping (7th, 1795-1868) > He Zhaoyuan (Zhaobao Taijiquan), Wu Yuxiang (Wu Style Taijiquan)

Chen Zhongshen (7th, 1809-1891) > Chen Xin (8th, 1849-1929) > Chen Chunyuan, Chen Ziming (all 9th)

Chen Chunyuan (9. Generation) > Chen Honglie, Chen Kedi, Chen Kezhong (alle 10. Generation)

Chen Honglie (10th) > Chen Liqing (11th, 1919-), Chen Lixian (11th, 1922-1983)

Chen Kezhong (10th, 1908-1960) > Chen Boxiang, Chen Boxian (all 11th)

Chen Kedi (10th) > Shi Lei

Chen Lixian (11th, 1922-1983) > Chen Peilin, Chen Peishan, Chen Peiju (all 12th)

2. In its historical part the article suggests that Chen Youben modified the original Chen style Taijiquan and taught it to Chen Changxing's son, Chen Gengyun to improve his skill before Gengyun left the village to work in caravan escorting business. That modified version was later called Large Frame (Da Jia) to make distinction between it and the original Chen style, which people started to refer to as Small Frame (Xiao Jia). This would suggest that Chen Changxing also practiced Small Frame, and that it was probably the style that Yang Luchan learnt from him.

3. 

Chen Ziming in his "The Art of Chen Family Taijiquan Transmitted Through Generations" published in 1932 in the short biography of Chen Qingping writes: "Chen Qingping (was) a disciple of Chen Youben and Zhang Yan (...)". Since Zhang Yan is considered a 6th generation descendant of Zhaobao Taijiquan, this would suggest that Taijiquan was practiced in Zhaobao before Chen Qingping began to teach there. Other records (saying that Ren Changchun - Du Yuanhua's teacher - was a student of Chen Zhongshen, who in turn was Chen Youben's student) also confirm very close relation between Small Frame of Chen style Taijiquan and Zhaobao Taijiquan.

There is also a discrepancy between Chen Xin and Chen Ziming concerning Li Jingyan, who created "Sudden Thunder Frame" (Hulei Jia). Chen Xin says that Li Jingyan learnt from Chen Youlun and Chen Zhongshen, while Chen Ziming - that Chen Qingping was Li Jingyan's teacher. It is generally agreed that Li Jingyan learnt first in Chenjiagou, and then in Zhaobao from Chen Qingping.

4. 

Very interesting chapter related to history of Chen style Taijiquan can be found in Wu Wenhan's book "The Complete Book of the Essence and Applications of Wu (Yuxiang) style Taijiquan". There are two official (i.e. government) documents related to the defense of Huaiqing County (where Chenjiagou is located) against Taiping rebelion army in 1853. One is called "Veritable Record of Taiping Army Attacking Huaiqing County" (Taiping Jun Gong Huaiqing Fu Shilu), and was written by Tian Guilin, who was responsible for "defending the western town" in Huaiqing. The other is called "Daily Records of Huaiqing Defense" (Shou Huai Rizhi) and was written by Ye Zhiji (teacher from government school in Huaiqing). Neither Tian nor Ye were Taijiquan practitioners, both were government officials, and hence their accounts can be considered objective descriptions of the events at that time.

According to the documents once Taiping army crossed Yellow River and attacked Huaiqing County, local militia was defeated and dispersed, while government troops escaped. Of all the villages only Chenjiagou resisted. In his "Veritable Record" under 29th day of 5th month Tian Guilin wrote:

"The head of the thieves (i.e. Taiping rebels) called Big Headed Ram (Da Tou Yang) invaded Chenjiagou. This thief was extremely brave and strong, he was able to carry two big canons under his arms and swiftly attack the town. The battles destroying whole town were conducted under the command of this thief. Fortunately Chen Zhongshen and Chen Jishen, two brothers from Chenjiagou, were very skilled in using spears and long poles, they used long poles to pull Big Headed Ram down from the horse, and then they cut his head off. (...) The thieves got very angry, and their whole group went to Zhaobao Jie (...) burning everything, then to Henei and villages around Baofeng, and there were no soldiers to come for rescue (of these areas), fortunately Chen Zhongshen and others managed to escape."

According to the documents, only inhabitants of Chenjiagou took active part in the fights against Taiping rebels. This would suggest that other villages had less people practicing martial arts than Chenjiagou. Those taking part in battles were mainly disciples of Chen Youben and Chen Zhongshen, as well as militia (Xiang Yong) from Chenjiagou; only very few disciples of Chen Changxing took part in fights. This would indirectly indicate that Chen Youben's branch was then more popular than that of Chen Changxing.

5. Ms. Chen Peiju said in Chenjiagou there was no restriction to pass the art to men only and not women; there was no tradition to choose so-called "Gate Keeper" (Zhang Men Ren), and no tradition to pass the complete art from a master to a single disciple only (Dan Chuan). However the students were divided into indoor and outdoor disciples, those who began to learn earlier and those who started later, etc. The art of Taijiquan has been very treasured and students had to follow strict rules and meet certain requirements.

6. For a long time home-made VCDs featuring Fan Chunlei (Chen Liqing's grand-disciple) as well as Chen Boxiang and his disciple Chen Ruihua have been the only material documenting Small Frame, all in unofficial, restricted distribution in Mainland China. Additionally Chen Peishan has produced a video tape which is on sale abroad in both Japanese and English language versions. Recently however a very complete video material presenting Xiao Jia has been released in China on both VCDs and DVDs (the latter with English subtitles). The routines - including rare Long Fist Boxing in 108 Postures - are demonstrated by Chen Yongfu, disciple of Chen Liqing.

• "Chen Xin (Chen Pinsan): "Illustrated Explanation to Chen Family Taijiquan" (Chen Shi Taijiquan Tushuo), 1933 (reprinted several times, last reprint Shanghai 2000)

• "Chen Ziming: "The Art of Chen Family Taijiquan Transmitted Through Generations" (Chen Shi Shichuan Taijiquan), 1932

• "Fan Chunlei: "Famous Chinese Taiji Boxing - Detailed Explanation of Chen Family Taijiquan" (Zhongguo Taiji Ming Quan - Chen Shi Taijiquan Xiangjie), 1990. The revised and more complete version of this book (explanations to the Second Set have been added) was published in 2001 under the title "Famous Chinese Taiji Boxing - Small Frame of Chen Family Taijiquan" (Zhongguo Taiji Ming Quan - Chen Shi Xiaojia Taijiquan) with Fan Chunlei as the author and Chen Liqing as advisor.

• "Shi Lei: "Chen Style Taijiquan - Chen Xin's Boxing Frame" (Chen Shi Taijiquan - Chen Xin Quan Jia), 1999 (restricted publication for internal circulation only)

• "Chen Liqing: "Small Frame of Chen style Taijiquan" (Chen Shi Taijiquan Xiao Jia), 2001